فرمول ۱۰۰ هزار دلاری چارلی مانگر برای ثروتمند شدن؛ سخت‌ترین مرحله‌ای که باید از آن عبور کنید

بسیاری از سرمایه‌گذاران در سال‌های نخست احساس درجا زدن دارند؛ پس‌انداز سالانه چند هزار دلار تغییری در زندگی ایجاد نمی‌کند و سود سرمایه‌گذاری روی موجودی‌های اندک هم چشمگیر نیست. چارلی مانگر، نایب‌رئیس فقید برکشایر هاتاوی، دلیل این فرسایش روانی را دقیقاً می‌شناخت: سخت‌ترین بخش ثروت، جمع‌آوری اولین ۱۰۰ هزار دلار است، اما گذر از این مرحله بازی را برای همیشه عوض می‌کند.

مانگر در نشست سهامداران برکشایر در اواخر دهه ۱۹۹۰ یادآوری کرد که برای عبور از این سد نباید از هیچ ریاضتی ترسید؛ حتی اگر مجبور شوید همه جا پیاده بروید یا فقط با کوپن تخفیف غذا بخرید، باید هر طور شده این ۱۰۰ هزار دلار اولیه را بسازید، زیرا پس از آن است که می‌توانید کمی پا را از روی پدال گاز بردارید.

چرا انباشت سرمایه اولیه این‌قدر طول می‌کشد؟

بررسی ارزش این رقم با شاخص قیمت مصرف‌کننده (CPI) نشان می‌دهد ۱۰۰ هزار دلار دهه ۱۹۹۰، امروز به حدود ۲۰۰ هزار دلار قدرت خرید نیاز دارد. از آنجا که میانه درآمد سالانه خانواده‌ها در آمریکا حدود ۸۷,۴۶۰ دلار است، جمع‌آوری چنین رقمی معادل بیش از دو سال تمام دستمزد ناخالص یک خانوار بدون احتساب هزینه مسکن، غذا و مالیات است.

فایده اصلی تحمل این فشار، آزاد شدن از وابستگی صرف به پس‌انداز ماهانه است. وقتی سرمایه اولیه وجود ندارد، کل بار مالی روی دوش کار فیزیکی و پس‌انداز است؛ اما با شکل‌گیری این هسته، ابزار قدرتمندتری به نام سود مرکب وارد مدار می‌شود.

وقتی سود پول از درآمد ماهیانه پیشی می‌گیرد

محاسبات ریاضی پشت مثال مانگر نشان می‌دهد که چرا شتاب رشد بعد از ۱۰۰ هزار دلار جهش می‌کند:

• کسی که سالانه ۱۰ هزار دلار پس‌انداز می‌کند، بدون سود سرمایه‌گذاری ۱۰ سال و با سود فرضی ۷ درصد حدود ۸ سال طول می‌کشد تا به ۱۰۰ هزار دلار اول برسد.

• به محض رسیدن به این تراز، همان ۱۰۰ هزار دلار حتی بدون اضافه کردن یک دلار جدید و تنها با بازدهی ۷ درصد، ظرف ۱۰ سال به ۱۹۷ هزار دلار، در ۲۰ سال به ۳۸۷ هزار دلار و پس از ۳۰ سال به ۷۶۱ هزار دلار می‌رسد.

• تفاوت تعیین‌کننده در سود دلاری دیده می‌شود؛ بازدهی ۷ درصدی روی ۱۰۰ هزار دلار فقط ۷,۰۰۰ دلار سود می‌سازد، اما همین نرخ روی سرمایه ۲۰۰ هزار دلاری، سالانه ۱۴,۰۰۰ دلار به دارایی اضافه می‌کند.

پیام مانگر درباره برداشتن پا از روی گاز به معنای کنار گذاشتن کار و پس‌انداز نیست؛ بلکه نشانه رسیدن به نقطه‌ای است که زمان و رشد تصاعدی پول، بخش عمده زحمت را بر عهده می‌گیرند و خستگی سال‌های اول را جبران می‌کنند.